37

Kimseli ama kimsesiz çocuklardı. Ana babaları vardı ama onlarla çok ilgilenmedikleri besbelliydi. Emine gel, deyince geliyor, git deyince gidiyorlardı. Çocuksu bir otorite arayışıydı onlarınki. Söz dinlememek keyifliydi ama sevdiği ve arada iyilik gördüğü birinin sözünü dinlemenin de keyfi başkaydı.

Yüzlerindeki gülümseme bana acı dolu gelmedi ama muhakak acı doluydu.