Emek vermezse
karşılığında yemek alamayacağını altı yaşında öğrenmiş bir kızcağız. Biraz doğuştan
gelen anaçlığından, biraz da ana babası kapıcı olduğu için onlardan
gördüklerinden olsa üç yaşındaki çocuğa bakıcılık ediyor. Ayakkabılarını giydiriyor,
konuşturuyor, üzülmesin diye çalışıyor, göz kulak oluyor, koşuşturuyor ve
karşılığında bir gece güzel bir evde kalıyor ve güzel bir yemek yiyor. Çocuk ama
çocuk gibi de değil. Çok ama çok güzel gülüyor.
Kapıcı çocuğu
olarak doğdu ve hayat ona herkesten daha zor. Herkes ona çocukmuş gibi değil de
küçük kapıcıymış gibi bakıyor. Herkes Yunus’u seviyor, Kader’e kimse tatlı bir
söz söylemiyor. Durmadan ricalarla karşı karışıya Kader. Rica görünümlü
emirlerle. Hayır deme hakkı yok. “ Kader şunu yapar mısın?”, “ Kader bunu yapar
mısın?”. Ne istenirse yapıyor Kader.
Kader’in kaderi
canımı yakıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder