Ergenlik korkunçtur
ama bazısında daha korkunçtur. Bu çocukta durum böyleydi. Büyümeye çalışıyordu,
boy pos yerindeydi ama kafa daha bedene uyum sağlayamıyordu. Konuşmadan önce
dern nefesler alıyor, boru gibi sesini toparlıyor ve kimsenin alışık olmadığı
şekilde konuşuyordu. Öyle ki babam “bu çocuk spastik mi” dedi yanımızdan
ayrıldıklarında. Haksızlık yapmıştı ama haksız da sayılmazdı.
Tek çocuktu ergen. Anne
öğretmen, baba asker. Baba emekli, anne hala çalışıyordu. Maddi durumları
yerindeydi ve gelecekteki tüm planlarını ergen üzerine kurmuşlardı. “ çok
potansiyel var bizim çocukta ama ne olacak biz de merak ediyoruz” gibileriden
bir şeyler söylemişti. En az onlar kadar ben de merak ediyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder